توسط Faith Salie
در فاصلهٔ سیزده مایل، از یک جادهٔ خاکی بدون علامت، صومعهٔ مسیح در بیابان به آرامی در کنار رودخانهٔ چاما در شمال نیومکسیکو قرار دارد. این صومعه خانهٔ ۱۵ راهب، برخی دامها و یک مهمانسرا برای افرادی است که به دنبال کمی آرامش در این دنیای پرآشوب هستند.
«سکوت اینجا کرکودار است»، برادر جان کریستوم گفت. «هیچ آژیر یا صدای الکتریکیای نیست. اینجا اتصال به تلفنهمراه ندارید. سکوت فرصتی میدهد تا آنچه باید بشنوید، بشنوید.»
یعنی، صدای زنگها و صدای صداهایی که در روز هفت بار سر میخوانند.
«وقتی سر میخوانید، همان دعاست»، کریستوم گفت. «و آنچه هر راهبی احتمالاً میخواهد، این است که فقط سرود مزامیر را نخواند، بلکه روزی خودش شود مزامیر. او میخواهد این بخش از وجود انسانیاش باشد.»
این بخش از جهان همیشه جویندگان را به خود جذب میکند. اینجا هنرمند جورجیا اوکفی را ترغیب کرد تا در کنار جاده ساکن شود، و در سال ۱۹۶۴ پدر ایلرد وال، راهب، را به خود جذب کرد تا صومعهٔ بندیکتین را در اینجا بنیانگذاری کند. معمار و سازندهٔ مشهور مبلمان، جورج ناكاشیما، کلیسای آن را طراحی کرد.
وقتی بازدید کردیم، کریستوم صاحبخانهٔ ما بود و ما را در میان این جماعت راهبهای بندیکتین خوشآمد گفت. او گفت: «به عنوان صاحبخانه، من این قانون را رعایت میکنم: بهطور کلی باید مهمانان را گویی مسیح در نظر بگیریم.»
این برادر دارندهٔ مدرک لیسانس از MIT، MBA، سه مدرک کارشناسی ارشد دیگر و دکتری در علوم سیاسی است. او استاد بوده و همچنین میگوید: «مدتی سرمایهگذار بانکی بودم». او افزود. «این حتی در بهترین زمانها هم یک زندگی بسیار آرام نیست!»
اما در سفر حج، مسیر مشهور کامینو د سانتیاگو، کریستوم صدایی شنید که او را به اینجا فراخوانده بود. هر کسی میتواند بازدید کند، به شرطی که مبلغ پیشنهادی بدهد و آمادگی مشارکت در سکوت داشته باشد.
در اینجا راهبان قانون سنت بنیدیکت را رعایت میکنند — Ora et Labora، که به لاتین به معنای دعا و کار است؛ این جمله را میتوانید در یوتیوب پیدا کنید، که توسط برادر دیوید منتشر شده است. او در فضای آنلاین خود را «مونک بیابانی» مینامد.
و کار او در اطراف صومعه هیچگاه به اتمام نمیرسد. او گفت: «خلاصهٔ پیام این است که در هر کاری که انجام میدهید، کار برای خداست.»
وقتی چارلز اوسگوود در دههٔ ۹۰ میلادی دربارهٔ صومعه گزارش داد، راهبان تازهوارد کار با اختراع جدیدی به نام اینترنت شده بودند — ترکیبی از «فضای درونی با فضای سایبری».
تماشای گزارش «صبح یکشنبه» سال ۱۹۹۶: یک صومعه در نیومکسیکو با اینترنت روبرو میشود (ویدئو)
امروز، مهمانان مری و جوزف روی، از ایالت واشنگتن، چیزی را اینجا یافتند که یک هتل پنج ستاره نمیتواند ارائه دهد. مری گفت: «آفتاب بر روی سنگهای سرخ و رودخانهٔ چاما که جاری است.» او افزود: «این راهی خوب برای گوش دادن به خدا، گوش دادن به طبیعت است.»
وقتی از او پرسیدند که چه چیزی از این بازدید دریافت کرده است، جوزف گفت: «برای من، بیشتر آگاه شدن، گوش دادن به صدای خدا در هر فرد، همانگونه که با هم صحبت میکنیم، همانطور که داستان و زندگیشان را تجربه میکنم.»
راهبان از مهمانان میخواهند که در ادارهٔ صومعه کمک کنند، اگر بتوانند، و برادر کریستوم میگوید حضور مهمانان برای رسالت راهبان اساسی است: «ما به همان اندازه که جهان به ما نیاز دارد، به جهان نیاز داریم». او افزود. «فکر نکنید که ما در حال فرار یا دور شدن از جهان هستیم چون نیازی به جهان نداریم. ما به جهان نیاز داریم.»
از او پرسیدم: «آیا به جهان نیاز دارید چون به شما حس میدهد که در حال انجام کاری هستید که خدا میخواهد شما انجام دهید؟»
«فکر میکنم این بازگشت به پدران صحرایی است، راهبان اولیهای که در صحرای مصر زندگی میکردند»، کریستوم گفت. «شما راهبانی داشتید که این زندگیهای مقدس را با دعا و زهد میگذراندند و از خوردن غذا خودداری میکردند. یکبار این گونه گفته شد: «خب، تو این همه کار را میکنی. اما پاهای چه کسی را در این صخرهٔ بیابان میشوی؟» بنابراین، شما این کارها را نه تنها برای کسی، بلکه همراه با کسی انجام میدهید.»
اما راهبان از کسانی که میخواهند مهمانشان شوند، سؤال نمیپرسند. «نه، فقط همانگونه که هستید بیایید»، کریستوم گفت. «و نیازی نیست در اینجا کاری انجام دهید. تنها کافیست باشید. میتوانید با ما دعا کنید اگر میخواهید، میتوانید با ما غذا بخورید اگر میخواهید. یا میتوانید پیادهروی کنید. ما فقط میخواهیم اگر تصمیم گرفتهاید به اینجا بیایید، زمانی را صرف آشنایی با جامعه و مکان کنید. اما برنامهٔ ما برنامهٔ شما نیست!»
شاید آرامش مکانهایی مثل صومعهٔ مسیح در بیابان هدفی نه خود باشد. اما با فراهم کردن فضایی برای کمی سکوت، صدای دعوت خود را — کمی بلندتر — میشنوید.
همانطور که کریستوم اشاره کرد: «یک نکتهای که متوجه میشوید این است که ما در یک دره قرار داریم. پس در ارتفاع ۶٬۶۰۰ فوت بالاتر از سطح دریا هستیم. این تپهها و صخرهها تا حدود ۱٬۰۰۰ فوت دیگر کشیده میشود و همهٔ اینها افقهای کاذباند. بهطور کلی، وقتی به بالای این تپهها میرسید، یا چیزی که فکر میکنید بالاست، در واقع فقط در حال شروع صعود است. پس این یک افق کاذب است. این قله نیست؛ این فقط شروع چیزی است که حتی بالاتر است.»
شاید این درسی باشد برای همهٔ ما در مسیرهای معنوی خودمان.
برای اطلاعات بیشتر:
- صومعهٔ مسیح در بیابان، آبیکویو، نیومکزیکو
- کانال یوتیوب برادر دیوید، «مونک بیابانی»
داستان تهیه شده توسط آنتونی لوداتو. ویراستار: چاد کاردین.
